Ik red het wel!

We hebben een hekel aan herhaling van dingen die niet lukken. En toch gebeurt het ons allemaal.

Nu kwam ik een mooie verklaring tegen in een prachtig boek. Paulo Coelho deelt door middel van korte verhalen, zijn gedachten met de lezer. Hij stelt dat mensen zelf invloed kunnen uitoefenen op hun leven door de juiste keuzes te maken. Nu is dit wel een leuke stelling, maar met de stelling is meteen het probleem geboren. Hoe doe je dat dan, de juiste keuzes maken?

Dat zou wel geweldig zijn! Weg problemen en twijfels, kom maar op met dat geluk! Maar vooral ook weg uit die vicieuze cirkel, wie wil er nu tijden over een rotonde sjeesen, we willen gewoon weten welke afslag we zo nu en dan moeten nemen! Helaas zullen we nog vaak duizelige momenten meemaken door het rondje draaien. Maar geen paniek, het heeft een reden.

Uit ” Als een rivier” van Paulo Coelho:

Een strijder van het licht, merkt dat bepaalde dingen zich herhalen. Vaak ziet hij zich voor situaties geplaatst waar hij al eerder mee te maken heeft gehad. Hij wordt er neerslachtig van en denkt geen vooruitgang te kunnen boeken in het leven. Immers de dingen die hij in het verleden heeft meegemaakt, gebeuren opnieuw!  ’Dit heb ik al een keer eerder meegemaakt, klaagt hij tegen zijn hart.’ ‘ Dat is ook zo, ‘ antwoord zijn hart’ maar je hebt het nog niet onder de knie!’ De strijder begrijpt dan dat de herhaling een doel heeft:  hem leren wat hij nog niet heeft geleerd. Voor iets wat zich herhaalt vindt hij telkens een andere oplossing. En mocht hij falen, dan ziet hij het niet als een fout, maar als een stap in de richting van de ontmoeting met zichzelf.       

” Wat in de ogen van de wereld dwaas is, is in de ogen van God uitgekozen om de wijzen te beschamen. zegt de Apostel Paulus.”

En daarmee geeft Coelho aan dat het niet erg is om je eigen weg te zoeken. Dat het helemaal niet de bedoeling is om als een keurig mens precies te doen wat er altijd door de maatschappij van je verwacht wordt. Zolang je niemand kwetst, verander dan eens van mening, kies eens een andere weg dan je gewent bent.

Volgens mij is de boodschap dat we denken in een vicieuze cirkel te zitten, terwijl we gewoon de ‘Kunst van het proberen’ aan het beoefenen zijn. Als er geen leven gelijk is, wie heeft dan de norm van ‘ Zoals het hoort’ bedacht? De normen waarmee we leven behoeden ons dan wel voor eventuele fouten, maar zullen ons nooit laten vallen om vervolgens weer sterker op te staan.

Als we een keuze maken, dan gaan we vervolgens over tot actie. Laat je angst voor het onbekende je niet tegen houden om toch keuzes te maken. Heb het lef om door te gaan, je zult er rijker uitkomen.

Het heeft een naam : ‘ De kunst van het proberen’ 

Annemarie Postma verteld over de kunst van het accepteren.

Willen wat je hebt.

Wij denken vaak te weten wat goed voor ons is. Maar wat werkelijk goed voor ons is, is gewoonlijk wat er op dat moment gebeurt. In de afgelopen jaren heb ik ervaren hoe relaxed en helend het kan zijn om je te realiseren dat niets ‘ beter gemaakt hoeft te worden’ in mijn leven.  Dat alles wat mij overkomt de bedoeling was in mijn leven.

De echte uitdaging is je pad te omarmen, ook als je dit pad niet begrijpt. In de meeste zelfhulpboeken, lessen of workshops ligt de nadruk op het nastreven van een beter leven, een ander leven. Zoeken, ergens naar streven, iets oplossen en vooral werken, hard werken aan jezelf in plaats van  het volledig accepteren van jezelf en alles wat is. Echte spiritualiteit, is leren om te willen hebben, wat er al is. In plaats van te proberen om jouw wil te creëren en het jouw kant op te dwingen. Het afdwingen van een leven zoals jij het in je hoofd hebt.

Sommige mensen vragen zich af:

Wanneer zal die frisse wind door mijn leven gaan waaien? Waarom kom ik maar niet vooruit? Waarom stagneerd mijn leven en mijn geestelijke groei constant! Dit heeft te maken met hun vooropgezette ideeën over hoe het leven zou moeten zijn.

Door je echter deze vragen te stellen,  blokken velen van ons daarmee de natuurlijke flow van ons leven.

Het idee van ‘werken aan onszelf’ suggereerd dat iets gerepareerd of verbeterd moet worden om gelukkig te worden. Als je dit gaat gebruiken om vooruit te komen zul je uiteindelijk er alleen maar in vast lopen.

Het is namelijk gebasseerd op een concept over hoe je leven moet zijn, hoe jij moet zijn en alles wat verbeterd moet worden om aan het ideaal beeld te voldoen. Om zodoende uiteindelijk een geweldig mens te zijn met een voortreffelijk leven.

In werkelijkheid is het zo, dat wanneer jij je tekortkomingen en begrenzingen accepteerd en omarmt, en ook je fouten en je menselijkheid, ( in plaats van eraan te werken of het te willen veranderen) dan pas heb je de vrijheid en ruimte om geestelijk echt te groeien.

From: ‘The Power of Acceptance’, Annemarie Postma